En opeens zat ik vast aan een abonnement op het AD: ‘Ik voelde me echt misleid’

Heb je dat ook weleens meegemaakt? Je loopt nietsvermoedend de supermarkt binnen voor je dagelijkse boodschappen en krijgt plots, ‘geheel vrijblijvend’, een editie van het AD in je handen gedrukt. Voordat je het weet, probeert de uiterst vriendelijke promotiemedewerker je gegevens te noteren onder het mom van een gratis service. Je stemt in, want hé, je hebt zojuist toch een gratis krant gekregen? Maar dan de koude douche: je ontdekt dat je onbedoeld aan een abonnement vastzit. In plaats van te genieten van het gratis krantje, spendeer je nu 30 minuten aan het uitzoeken hoe je van dit ongewenste abonnement afkomt. Hoe ontwijk je deze valkuil van een wervingsmethode die het AD bewust inzet om nietsvermoedende klanten te strikken?

Juridisch gezien zit het plaatje strak in elkaar bij het AD. Technisch hoef je je gegevens niet achter te laten, en officieel mag er geen misleiding plaatsvinden om abonnees te werven. Toch ontvangen verkopers bonussen gebaseerd op het aantal nieuwe abonnementen. Dit leidt onvermijdelijk tot dubieuze praktijken. Weet het AD hier dan van? Jazeker! Maar zolang zij zich kunnen verschuilen achter de gemaakte afspraken en deze tactiek voor nieuwe abonnees zorgt, blijven zij de handen wassen in onschuld. Een snelle online zoektocht onthult talloze klachten over deze wervingsstrategie. Ondanks de kritiek blijft de krant deze methode gebruiken, want in hun ogen weegt commercie altijd zwaarder dan ethiek. Terwijl deze methode helemaal niet nodig is; als je een abonnement wilt, dan heb je dit online zo geregeld.