Nederland
-
Nederland
- NL
LandenTaal
Nederland
- NL
Opzeggen moet makkelijk zijn. Waarom is dat 15 jaar later nog steeds nieuws?
Het is 2026. Je kunt met drie klikken een telefoonabonnement afsluiten, binnen tien seconden een streamingdienst starten en bijna per ongeluk donateur worden van een goed doel als je bij de supermarkt vriendelijk “ja” knikt.
Maar wil je daarna weer stoppen?
Dan begint de speurtocht.
En dat is absurd. Niet een beetje irritant. Niet “ach ja, klantenservice hè”. Gewoon absurd.
Want de Wet Van Dam is op 1 december 2011 in werking getreden. Die wet moest consumenten juist beschermen tegen stilzwijgende verlenging en onnodige opzeggedoe. Na de eerste contractperiode moet een abonnement in principe maandelijks opzegbaar zijn, en je moet kunnen opzeggen op dezelfde manier als waarop je het abonnement bent aangegaan.
Bijna 15 jaar later meldt de ACM doodleuk dat telecomaanbieders hun opzegproces hebben aangepast na ingrijpen van de toezichthouder. Bij negen van de tien onderzochte aanbieders trof de ACM opzegdrempels aan. Online opzeggen was moeilijk vindbaar, soms helemaal niet mogelijk, en in sommige gevallen moest je bellen terwijl je het abonnement wél gewoon online kon afsluiten. De ACM noemt dit zelf vormen van “misleidende ontwerpen”.
Lees dat nog eens: negen van de tien.
Dat is geen foutje in een hoekje van het internet. Dat is geen verdwaalde klantenservicepagina uit 2007. Dat is een patroon.
De lift omhoog, de brandtrap omlaag
Organisaties hebben het aanmelden perfect ingericht. Mooie knoppen. Vrolijke kleuren. “Vandaag nog geregeld.” “Direct profiteren.” “Binnen 2 minuten klant.”
De rode loper ligt uit. De lift staat klaar. Er speelt bijna muziek.
Maar zodra je wilt opzeggen, verandert diezelfde organisatie ineens in een escape room.
Waar staat de informatie?
Moet je inloggen?
Moet je bellen?
Waarom staat er alleen “wij helpen je graag persoonlijk”?
Waarom moet je eerst langs drie aanbiedingen om te blijven?
Waarom krijg je na je opzegging nog een telefoontje?
Het antwoord is simpel: omdat elke extra drempel geld oplevert.
Niet bij iedere consument. Maar wel bij genoeg consumenten. Mensen stellen het uit. Mensen haken af. Mensen denken: laat maar, ik doe het volgende maand wel. En precies dát is waarom dit soort drempels bestaan.
De ACM zegt nu dat telecomaanbieders de informatie hebben verduidelijkt, online opzeggen mogelijk hebben gemaakt en consumenten die willen opzeggen niet meer nabellen. Fijn. Maar de vraag is vooral: waarom moest de ACM daar in 2026 nog achteraan? En wie garandeert dat dit nu blijvend is?
Wet Van Dam: geen vriendelijk verzoek
De Wet Van Dam is geen inspirerende poster in de kantine. Het is wetgeving.
Toch lijkt het alsof sommige organisaties de regels zien als iets optioneels. Een soort “best practice” voor als er toevallig tijd over is na de kwartaalcampagne.
Dat zie je niet alleen bij telecom. Eerder schreven we al over goede doelen. Donateur worden is vaak kinderlijk eenvoudig. Even je gegevens invullen, machtiging afgeven en klaar. Maar stoppen? Dan blijkt de route ineens verrassend mistig.
Ook in de goededoelensector is het uitgangspunt inmiddels duidelijk: een donatie starten moet makkelijk zijn, maar stoppen ook. Het CBF schrijft dat vanaf 1 januari 2025 vernieuwde normen gelden over eenvoudig opzeggen van donaties. En ook hier weer even attentie; het gaat om wetgeving uit 2011, waar op 1 januari 2025 'vernieuwde normen' moeten gaan gelden.
Mooi natuurlijk al deze initiatieven 14-15 jaar na dato.
Maar normen, beloftes en keurige pagina’s met goede bedoelingen zijn pas iets waard als consumenten er in de praktijk iets aan hebben. Want uiteindelijk telt maar één vraag: kan iemand zonder gedoe, zonder druk en zonder zoekwerk stoppen?
En dan de ACM-campagne: “Opzeggen doe je zelf”
Daar wringt het.
De ACM voerde campagne tegen betaalde opzegdiensten met de boodschap: “Pas op voor opzegdiensten! Opzeggen doe je zelf.” Daarbij waarschuwde de ACM dat consumenten via Google bij betaalde opzegdiensten terecht kunnen komen en daar soms tot wel 50 euro betalen voor een opzegging die bij het bedrijf zelf gratis kan.
En laten we daar helder over zijn: misleidende opzegdiensten moeten worden aangepakt. Maar ja, door wie?
Als een website doet alsof je rechtstreeks bij de organisatie opzegt, terwijl je eigenlijk een betaalde bemiddelingsdienst afneemt, dan is dat niet oké. Punt. Transparantie over kosten, rol en werkwijze hoort gewoon duidelijk te zijn.
Maar de ACM slaat de plank mis wanneer de boodschap vooral wordt: “Ga maar rechtstreeks naar de organisatie.”
Want dat klinkt logisch totdat diezelfde ACM keer op keer constateert dat organisaties het consumenten helemaal niet makkelijk maken om rechtstreeks op te zeggen.
Dan stuur je consumenten dus terug het doolhof in.
“Pas op voor de gids buiten het doolhof, je kunt prima zelf naar binnen.”
Ja, dank je.
Opzegservices zijn niet de oorzaak. Ze zijn het symptoom.
Waarom bestaan opzegservices eigenlijk?
Omdat consumenten gedoe ervaren. Omdat ze zekerheid willen. Omdat ze bewijs willen. Omdat ze geen zin hebben in bellen, wachten, zoeken, scrollen, inloggen, klantenservice-keuzemenu’s en “we doen je graag nog één persoonlijk aanbod”.
Natuurlijk zijn er slechte spelers in de markt. Die moet je aanpakken. Maar het bestaan van opzegservices komt niet uit de lucht vallen. Het komt doordat organisaties jarenlang van opzeggen een vervelend klusje hebben gemaakt.
Maak opzeggen overal gratis, online, vindbaar, bewijsbaar en direct bevestigd, en een groot deel van de markt voor opzegservices verdwijnt vanzelf.
Dat is precies waarom wij de vraag stellen:
Wie zorgt ervoor dat opzeggen.nl niet meer nodig is?
Want geloof ons: als iedere organisatie opzeggen net zo makkelijk maakt als aanmelden, dan is het probleem opgelost. Dan hoeft niemand hulp te zoeken. Dan hoeft niemand te Googelen op “abonnement opzeggen” (waarna Google zoekenden aflevert bij misleidende websites die grof betalen voor advertenties). Dan hoeft niemand zich af te vragen of een opzegging wel aankomt.
Maar zover zijn we blijkbaar nog lang niet.
De opzegknop gaat ons niet automatisch redden
Dan is er nog de aankomende knop waar veel over wordt gesproken. Vanaf 19 juni 2026 moeten webshops en aanbieders van online diensten een duidelijke herroepingsknop aanbieden, waarmee consumenten binnen de wettelijke bedenktijd van 14 dagen makkelijker kunnen annuleren.
Dat klinkt als vooruitgang. En dat is het ook.
Maar laten we niet doen alsof dit morgen alle opzegproblemen oplost. Het gaat officieel vooral om herroepen binnen de bedenktijd, niet automatisch om het beëindigen van elk lopend abonnement na maanden of jaren klant te zijn geweest.
Daar zit precies het probleem: we krijgen weer een nieuwe knop, een nieuwe regel, een nieuwe belofte. En vervolgens mogen consumenten hopen dat organisaties deze keer wél doen wat de bedoeling is.
Op basis van de afgelopen 15 jaar is een beetje scepsis niet heel gek.
Beterschap beloven is makkelijk
Het patroon is inmiddels bekend.
Een toezichthouder onderzoekt.
Organisaties blijken drempels op te werpen.
Er volgt een stevig bericht.
Organisaties passen hun website aan.
Iedereen belooft beterschap.
De consument mag hopen dat het zo blijft.
En daarna?
Dan wachten we op het volgende onderzoek, in de volgende sector, met dezelfde conclusie.
Dat is geen structurele oplossing. Dat is een doekje voor het bloeden.
Echte consumentenbescherming betekent niet dat je af en toe een paar organisaties vraagt hun opzegpagina op te ruimen. Echte consumentenbescherming betekent dat opzeggen standaard net zo eenvoudig wordt als aanmelden. Niet omdat een toezichthouder toevallig langskomt. Niet omdat er klachten zijn binnengekomen. Maar omdat het normaal is.
Onze oproep
Aan organisaties: stop met verstoppertje spelen. Zet de opzegmogelijkheid duidelijk op je website. Geef direct bevestiging. Bel mensen niet na om ze alsnog over te halen. En behandel vertrekkende klanten met net zoveel respect als nieuwe klanten.
Aan de ACM: pak misleidende opzegdiensten gerust aan. Maar pak óók de reden aan waarom consumenten die diensten gebruiken. Zolang rechtstreeks opzeggen bij organisaties voor veel mensen voelt als een hindernisbaan, is “opzeggen doe je zelf” maar de helft van het verhaal.
Aan de politiek: zorg dat regels niet alleen op papier bestaan. De Wet Van Dam is bijna 15 jaar oud. Als consumenten in 2026 nog steeds moeten zoeken, bellen en doorklikken om van een abonnement af te komen, dan is er iets structureel mis.
En aan consumenten: laat je niet ontmoedigen. Je hebt rechten. Je mag opzeggen. Je hoeft je niet te laten overhalen om toch te blijven. Vraag altijd om bewijs van je opzegging.
Opzeggen zou geen wedstrijd moeten zijn tussen consument en organisatie.
Het zou gewoon een knop, een formulier of een duidelijke bevestiging moeten zijn.
Tot die tijd blijven wij doen wat eigenlijk niet nodig zou moeten zijn.
Consumenten helpen met opzeggen.
Maar eerlijk is eerlijk: we hopen op de dag dat we overbodig worden.
Wie pakt die handschoen eindelijk op en zorgt dat wij onze dienstverlening kunnen stoppen?